Arkamdan dolmuş yine büzlerin içi
Defalarca boşaltılır defalarca sevebildiysem kimisini
Fakat içindeysem bu kez örtsünler üstünü
Kıvrak dillere katlanmakmış hayatın yükü
Beton sıçratmışlar sine denilen yere
Yalnız örterlerse doğrulturum belimi

Zihnimde hâlâ kumun patolojik kalıntıları
Hani o ayakkabıma doldurulan
Uysallığa mecbur kalan yaramazlığım
Hani şu zevkine ağlatılan
Duygu yoksulu sanırlar diğerimi
Geceleri gündüzle bir sayıp saymayan

Yığınlaşıyor bahçenin birinde umuda düşman düşünceler
Tek yaşasam diyorum, belleyecek zaman yok
Bugünler de geçer diyorum, su sırası kimde seçemiyorum
Terime yapışan böceklerden tiksiniyorum yaşamak artık tuhaf gözükmez desem
Kasaları da içine atıp veririm hayrına umudunu bilebilsem

Her dilde dönmüyor dilim
Saklanıyor Sümerlere taşıdığım kinim
Baba nasihatiydi, kin adamı yıkar
Yıkıntılar terk ettiğinde o zaman kimim
Anlaşmak mı, anlaşmaya çabalamak mıydı sebebi
Yabaniyim, ellerinde evcilleşir miyim

Unun içinde yuvarlanan oymuş
Bilinemezciyim bu aralar ormanın içinde
Bulanıyorum da şu yaprağı halik yaratmamış
Hak eden senmişsin iştahı
Az buçuk kırılıyor yıllarca temeldeki hile hurda
Çöplerime bir daha sakın elini açma
Üstünsün benden, kirlenmiş unun yerini de ulaktan öğrendim zaten